سابقه و هدف اگرچه جهان تلاش بی سابقه ای برای کنترل کووید-19 انجام داده است، اما موارد مثبت هر روز افزایش می یابد. بنابراین نیاز فوری برای اقدامات پیشگیرانه کارآمدتر برای محدود کردن شیوع عفونت وجود دارد که به درک مسیرهای انتقال و پایداری آن ها در محیط های مختلف بستگی دارد. مواد و روش ها: در این مطالعه مروری، مقالات چاپ شده تا سپتامبر 2020 در زمینه پایداری کروناویروس ها از جمله SARSCoV2 بررسی شد. این مقالات در پایگاه های PubMed، Scopus، Web of knowledge، Sciencedirect و Google scholar با استفاده از کلیدواژه های «Coronavirus»، «SARS-CoV-2»، «COVID-19»، «Stability» جستجو شدند. همچنین از وب سایت های معتبر سازمان بهداشت جهانی و مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) برای دریافت آخرین اطلاعات این بیماری استفاده شد. یافته ها: طبق داده های موجود، انتقال SARS‐ CoV‐ 2 از طریق آیروسل های هوا مشاهده شد. SARS-CoV-2 و سایر کروناویروس های انسانی و حیوانی ماندگاری کمی در سطوح با تخلخل کم دارند. همچنین پایداری SARS-CoV-2 بر روی سطوح در شرایط آزمایشگاهی مشابه SARS-CoV-1 بود. برخی از کروناویروس ها چند ساعت تا چند روز در مدفوع، فاضلاب و آب ماندگاری دارند. این یافته ها احتمال خطر انتقال SARSCoV2 از راه مدفوع-دهان و آب آلوده به فاضلاب را نشان داد. کروناویروس ها در دمای پایین و رطوبت نسبی پایین تر در محیط بیش تر زنده می مانند. استنتاج در حال حاضر در مورد بقای کروناویروس ها چالش های وجود دارد و داده های کمی در دسترس است. با توجه به نبود درمان و واکسن موثر، بهترین راه جهت مقابله با بیماری کووید-19، اجتناب از آلودگی و جلوگیری از انتشار آن از طریق اقدامات محافظتی و بهداشت شخصی می باشد.

پایداری و مدیریت محیط زیست به عنوان دو مقوله اصلی، مفاهیم محیط زیست و توسعه را به یکدیگر پیوند می دهند. پایداری منابع طبیعی تحت تأثیر پارادایم فکری افراد و رهیافت های مرتبط با آن بوده و بر آن اساس می توان در مورد رابطه بین انسان و محیط زیست به قضاوت پرداخت. اتخاذ نظام مدیریتی کارآمد در حوزه محیط زیست، زیربنایی ترین اقدام برای کاهش فشار بر منابع می باشد. در مطالعه حاضر تحلیل ردّپای اکولوژیک به عنوان ابزاری مناسب در مدیریت محیط زیست بکار برده شد تا چالش های زیست محیطی ایران مشخص گردیده و راهکارهای سازنده ای برای رفع آن ها معرفی شود. در واقع ردّپای اکولوژیک ابزاری برای محاسبه دقیق میزان مصرف منابع طبیعی بوده و در مدیریت و برنامه ریزی های زیست محیطی کاربردهای سودمندی دارد. هدف اصلی از این مقاله بررسی و تحلیل روند تاریخی ظرفیت زیستی و ردّپای اکولوژیک در دوره زمانی سال های 1341 تا1390 می باشد. طبق یافته های پژوهش میزان ردّپای اکولوژیک ایران در بازه زمانی مورد مطالعه روندی صعودی داشته در حالی که روند ظرفیت زیستی در حال کاهش بوده است. طبق داده های حاصل از محاسبات ظرفیت زیستی و ردّپای اکولوژیک در حوزه کشاورزی، میزان مصرف منابع طبیعی توسط زارعین و سایر کنشگران حوزه کشاورزی بسیار بیشتر از توانایی بازتولید منابع کشور بوده است. شکاف پایداری با توجه به روند افزایش جمعیت و سایر عوامل مرتبط در گذر زمان بزرگ تر شده است. علی رغم تصویب قواعد و قوانین زیست محیطی مختلف طی سال های اخیر در ایران اما پیشرفت چندانی در دستیابی به پایداری مشاهده نمی شود. کمترین اقدام در راستای کاهش فشار بر منابع طبیعی، بازگشت به نقطه سر به سر و حالتی است که میزان ردّپای اکولوژیک برابر با ظرفیت زیستی کشور باشد. در واقع ایران از یک سو به منظور کاهش شکاف سیاستگذاری ها نیازمند اتخاذ سیاست های زیست محیطی کارآمد توسط مقامات عالی کشور بوده و از سوی دیگر نیز تلاش هایی برای انجام فعالیت های اجرایی متناسب به هدف کاهش میزان ردّپای اکولوژیک و شکاف اجرایی ضروری است. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

جهان امروز، رویارویی فناوری های نوین و زیست کره در حال توسعه را به نظاره نشسته است. نقش این رویارویی را از یک سو هوش مصنوعی و از سوی دیگر ساکنین زیست کره بازی می کنند. در واقع هوش مصنوعی توانایی یک سیستم برای تفسیر صحیح داده های خارجی و ایجاد زمینه استفاده از آن را برای دستیابی به اهداف و وظایف خاص از طریق سازگاری انعطاف پذیر مهیا می کند. در این راستا، شهروندان جامعه جهانی به گونه ای خودخواسته زمینه ورود به این فضای فناورانه را تجربه می نمایند. حال این که از یک منظر این تعامل دوسویه می تواند تجربه ای مثبت باشد و حفاظت از محیط زیست به گونه ای موفق انجام پذیرد و از منظر دیگر شاید اتکای زیاد به این فناوری زمینه تعاملات بین المللی را دچار اختلال نماید. پژوهش حاضر بر مبنای مطالعات و منابع به روز و به روش توصیفی نگارش شده است. این پژوهش نگاهی مقدماتی به روند دیپلماسی فناورانه برای حفظ محیط زیست از طریق تعاملات منطقه ای و بین المللی دارد.

بررسی وضع موجود شرایط زیست محیطی کشور، بخصوص در بزرگ ترین نمود و دستاورد انسان بر محیط یعنی شهرها، خبر از ناپایداری، آسیب و تخریب فزاینده، بر فضای اکولوژیکی آن می دهد. پیامدهای حاصل از این توسعه ناپایدار زنگ خطری را برای سیاستگذاران و دست اندرکاران زیست محیطی به صدا درآورد که منجر به تهیه مجموعه ای از متدها و روش های تحلیلی در جهت ارزیابی پیامدهای زیست محیطی و برآورد، میزان ناپایداری مکان ها شد. در این راستا این مقاله سعی دارد، ردیابی و اثرات اکولوژیکی (بوم شناختی) را به عنوان روشی جدید در ارزیابی توان محیط شهرها معرفی کند. در حقیقت روشی برای درک ارزیابی روابط، تاثیر انسان و فعالیت های او بر محیط اکولوژیک است. تغییر شهر خطی، زایا و نوگرا به شهر چرخه ای و پویا که در آن تولید-مصرف و بازیافت به صورت بهینه عمل می کنند، از دستآوردهای ارزیابی بوم شناختی می باشد. بر اساس این مطالعه ارزیابی توان پایداری با روش ردیابی و اثرات بوم شناختی برای کلان شهر لندن 5.3 هکتار، سانتیاگو 2.6 و برای تهران 3.79 هکتار برای هر فرد محاسبه شده است. این ارزیابی نشان می دهد که آنها دارای ردیابی و اثراتی چند برابر بیشتر از سطح جهانی (2.3 هکتار برای هر فرد) می باشند که مبین ناپایداری محیط کلان شهرها و در نتیجه عدم مدیریت مناسب است. بنابراین، نگرش و روش کاربردی و نیل به نتایج مشخص و قابل ارزیابی را می توان از نکات مثبت این رهیافت نوین به ویژه در مدیریت و حکمرانی خوب شهری دانست.

در این پژوهش، اثر نسبت هم ارزی، چگالی حفره محیط متخلخل و نرخ آتش بر پایداری شعله در محیط متخلخل سرامیکی SiC به طور تجربی بررسی شده است. بر اساس موقعیت قرارگیری شعله، چهار رژیم شعله شامل سطحی، مدفون، زیر سطحی و برخاسته دیده شد. رژیم شعله سطحی به صورت شعله غنی به عنوان یک آستانه پایداری و شعله برخاسته برای مخلوط رقیق به عنوان آستانه دیگر پایداری در محیط متخلخل هستند. تغییر چگالی حفره محیط متخلخل در مقادیر نسبت هم ارزی برای آستانه پایداری شعله برخاسته، تغییر چندانی ایجاد نمی کند اما برای شعله سطحی، افزایش چگالی حفره باعث کاهش تغییرات نسبت هم ارزی می شود. همچنین افزایش نرخ آتش، محدوده پایداری شعله در داخل محیط متخلخل را کاهش می دهد. موقعیت شعله با استفاده از توزیع دمای محوری در بدنه مشعل تخمین زده می شود. روند تغییر دما برحسب نسبت هم ارزی در یک نرخ آتش، به طور تقریب مشابه بوده ولی این روند برای نرخ آتش های مختلف متفاوت است. با توجه به نتایج بدست آمده، شعله در دو ناحیه نزدیک سطح فوقانی و در نیمه پایین محیط متخلخل، پایدار می شود.